ปากคำของคนใกล้แฝด : พี่สุ เผาสด...เผยความลับวัยเด็ก
ก่อนอื่นต้องขอแนะนำตัวก่อนนะค่ะ ชื่อ นฤมล บางประภากร หรือ สุ ค่ะ เป็นพี่คนโตในครอบครัวบางประภากรและเป็นพี่สาวของแฝดจอมซ่าส์... น้องแอปเปิ้ลและน้องเชอร์รี่ค่ะ
เรามีพี่น้องกันสี่คน แอปเปิ้ล และเชอร์รี่เป็นลูกคนสุดท้องในบ้าน
คุณแม่เคยเล่าให้ฟังถึงการคลอดน้องสองคนนี้ ตอนที่คุณแม่ตั้งท้อง คุณแม่ไม่เคยไปทำอุลตราซาวน์ พอถึงเวลาคลอดคุณแม่ก็ได้เบ่งน้องแอปเปิ้ลออกมา พอแอปเปิ้ลคลอดมาแล้ว คุณหมอก็ตะโกนให้คุณแม่เบ่งอีก เพราะมีเด็กอีกคนกำลังออกมาด้วย
คุณแม่ก็เบ่งค่ะพร้อมกับอาการงงนิดๆ ค่ะ...วันนั้นคือ วันอังคารที่ 22 เมษายน 2529
ตอนน้องแฝดเด็กๆ สุรู้สึกอิจฉาน้องมาก เพราะเขามีเพื่อนเล่นอยู่ตลอดเวลา (แบบว่าอารมณ์พี่สาวถูกทอดทิ้ง ณ ตอนนั้น ค่ะ ฮิ ฮิ) แต่สองคนนี้เขาน่ารักจริงๆ หน้าตาเหมือนกัน แต่งตัวเหมือนกัน บางครั้งรู้สึกว่าเขามองกระจกกันอยู่อย่างนั้นแหละค่ะ
การเลี้ยงดูน้องเป็นสิ่งที่ลำบากมาก เพราะพี่เลี้ยงต้องดูแลเขาเหมือนๆ กัน ไม่อย่างนั้นอาจเกิดการงอแงขึ้นมาได้ เช่น ถ้าป้อนข้าวคนนึง อีกคนนึงก็จะมากินด้วย คนนึงร้องไห้ อีกคนก็จะร้องไห้ตาม อารมณ์และความรู้สึกของเขานั้นสื่อถึงกันได้ตั้งแต่เด็กแบเบาะแล้วค่ะ
ตอนอายุประมาณ 4 ขวบ น้องแฝดจะมีท่าถ่ายรูปประจำท่านึง พอเห็นกล้องถ่ายรูปปั๊บ ทั้งสองคนจะยืนเท้าข้างเดียวพร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างขี้น เป็นท่าประจำของเขาหละค่ะ
ตอนน้องเรียนอยู่ประถม น้องจะมานอนกับสุด้วย เรานอนด้วยกันสามคน แอปเปิ้ลและเชอร์รี่ชอบนอนกัดฟันค่ะ บรรเลงกันเป็นเพลงเลย สุก็กลัวฟันของน้องจะมีปัญหา
พอเวลาเขานอนกัดฟันกัน สุก็จะตบหัวเขากันคนละที (ได้โอกาส) พอตบหัวน้องเขาก็หยุดกัดฟัน แต่พอสักพักก็เริ่มกัดใหม่ สุก็ต้องตื่นมาตบหัวน้องต่อ (ยืนยันว่าเพื่อให้เขาเลิกกัดฟัน) สุตบเบาๆนะค่ะ อย่าเข้าใจผิด!
สุต้องเจอเหตุการณ์นี้มาหลายปีจนคิดว่าเขาคงซ้อมประสานเสียงกันตอนนอนอะค่ะ...เฮ้อ!
วันนั้น ถึงวันนี้ อะไรก็เปลี่ยนไปหมด แฝดโตขึ้นพอที่จะมีความฝันของตัวเอง แต่สิ่งที่ยังไม่เคยเปลี่ยนเลย คือ ความเอ็นดูที่สุมีต่อน้อง จนต้องหาโอกาสตบหัวแบบดับเบิ้ลอีกบ่อย ๆ (ฮี่ฮี่)
